Historia szkoły 1971 – 1986

Dzien edukacjiZmiany społeczno-polityczne lat siedemdziesiątych znacząco wpłynęły na sytuację szkoły. Zarówno w sensie pozytywnym jak i negatywnym. nastąpił odczuwalny dopływ środków finansowych do budżety poprawiło się zaopatrzenie w materiały i pomoce dydaktyczne w tym środki audiowizualne. Do nauki jazdy szkoła posiadała kila ciągników 3 samochody, motocykla nawet 2 kombajny zbożowe. W szkole funkcjonowało 10 dobrze wyposażonych klaso-pracowni. Duża liczba uczniów brała udział w  pozalekcyjnych zajęciach artystycznych. W szkole działała orkiestra, zespół muzyczny, 2 zespoły taneczne, chór oraz w zespoły sportowe.  Najważniejszym  starania dyrektora i rady pedagogicznej  zarówno w tym i poprzednim okresie szły w kierunku osiągania możliwie wysokiego poziomu nauczania przedmiotów zawodowych  i ogólnokształcących.

Te ostatnie decydowały o możliwości dalszego kształcenia na studiach wyższych. Od połowy lat 60-tych coraz więcej absolwentów  podejmowało studia w olsztyńskiej uczelni rolniczej.  Niektórzy osiągnęli wysokie pozycje zawodowe. Tak np. maturzyści Ryszard Cymerman z1965 r., Stefan Grzegorczyk z 1970, Andrzej Łachacz z 1979 r. są profesorami zwyczajnymi na UWM w Olsztynie i kierownikami katedr Gospodarki Przestrzennej, Łąkarstwa i Gleboznawstwa. Dr Wojciech Cymerman z 1973 r. jest starszym wykładowcą w Instytucie Geodezji tej uczelni.

Michał Bukowski z 1966 r. był przez 37 lat, aż do 2012 r,. dyrektorem Zespołu Szkół Rolniczych w Smolajnach, doprowadzając tę szkołę do znacznego rozkwitu. Wielu absolwentów  obroniło doktoraty w różnych dziedzinach nauk rolniczych, a w pojedynczych przypadkach również humanistycznych.                                                                 

Od 1972 r uczniowie klas IV odbywają praktyki zagraniczne w  NRD w przedsiębiorstwie VEG Zingst, pracując na sprzęcie mechanicznym. Praktyki te odbyło łącznie 645 osób.                       

 Zespol taneczny na ludowoNegatywne zjawisko tego okresu to nadmierna ciasnota spowodowana przydzielaniem szkole zadań ponad jej możliwości lokalowe. Przybyły nowe jednostki programowe: w 1972 r. Zasadnicza Szkoła  Rolnicza, i Technikum Rolnicze dla Pracujących, w 1973 r. Technikum Mechanizacji Rolnictwa dla Pracujących, w 1974 r. Policealne  Studium Weterynaryjne.

Doszły jeszcze 2 szkoły filialne Technika Rolnicze dla Pracujących w Bartoszycach i Górowie.  Ilość uczniów z wcześniejszej przeciętnej liczby 260 wzrosła do ponad 500, a ze szkołami filialnymi przekraczała 600, dochodząc w roku szkolnym 1975/76 do 647.

Po roku 1980 nastąpiło odwrotne zjawisko. Wygasły niektóre kierunki kształcenia, zachodziła obawa, że niektórzy nauczyciele nie będą mieli  pełnych etatów. W tej sytuacji dyrektor podjął energiczne starania o przejęcie Zespołu szkół Zawodowych i Liceum Ekonomiki i Rachunkowości Rolnej. W 1983 roku w Zespole Szkół Rolniczych otwarto więc nowy kierunek kształcenia. 

W tych latach nastąpiło wzbogacenie bazy  materialnej szkoły, zarówno socjalnej, jak i dydaktycznej. W 1973 r oddano do użytku pracowników szkoły i gospodarstwa 18-mieszkaniowy blok  mieszkalny, a w 1984 r. jeszcze 2  bloki 12-rodzinne. Umożliwiło to przeprowadzenie remontu kapitalnego szkolnej willi, zawierającej 2 mieszkania. W sumie więc  szkoła łącznie z gospodarstwem, bo traktowano to jako integralną i całość , zyskała w krótkim czasie 44 mieszkania.. Potrzeby mieszkaniowe praowników zaspokojono w100 %, a nawet 2 mieszkania przydzielono pracownikom  z innych zakładów. W pojedynczych przypadkach  mogło to mieć również ujemne skutki. Jeden z nauczycieli szkoły przyznaje w ankiecie, opublikowanej w pracy Alicji Kicowskiej  „Nauczyciele  Szkół Rolniczych na Warmii i Mazurach (1945-1985),s. 119 r., iż jedynym motywem podjęcia pracy w zawodzie była „możliwość uzyskania mieszkania”. Po latach okazało się, że przyjęcie go do pracy w naszej szkole było bardzo dużym błędem.

hala sportowa w budowie

Budowa sali sportowej, 1984 r.

W 1982 r rozpoczęto budowę hali sportowej złożonej z dwóch sal gimnastycznych  o wymiarach 18 x30  i 12x 18m oraz dość dużego zaplecza zaprojektowanego specjalnie pod potrzeby szkoły w biurze projektów Zjednoczenia Mostostal w Warszawie.  Z powodu trudności materiałowych potęgowanych stanem wojennym budowa trwała aż 4 lata, a  w zdobyciu niektórych materiałów pomogła szkole Najwyższa Izba Kontroli.

W  końcu tego okresu w połowie lat osiemdziesiątych szkoła, mimo występujących wtedy i wcześniej zawirowań politycznych, była ogólnie w dobrej kondycji zarówno materialnej jak i kadrowej. Wszyscy pracownicy mieli mieszkania. Cała kadra pedagogiczna miała pełne kwalifikacje, wielu nauczycieli było po studiach podyplomowych, a także posiadało obowiązujące wówczas stopnie specjalizacji zawodowej’ Na dobrym poziomie była taż administracja szkoły. Pomyślna pod względem wyposażenia, produkcji i finansów była, sytuacja gospodarstwa szkolnego pod kierownictwem Władysława Haca .

 W roku 1986 wypadało 40 lecie szkoły. Przygotowanie do tej rocznicy rozpoczęto już znacznie wcześniej, bo od 1984 r.  organizując np. zbiórkę pieniędzy na nowy sztandar. W ufundowaniu nowego sztandaru miała swój udział młodzież, pracownicy, zaprzyjaźnione zakłady pracy i absolwenci, szczególny wkład osobistych starań i pracy wniósł tu nieżyjący już absolwent z 1959 r. Waldemar Rakowski. Uroczyste wręczenie sztandaru oraz nadanie szkole imienia Mariana Gotowca nastąpiło 6 września 1986 r. w nowo otwartej hali sportowej. 4 października tego roku odbył się kolejny VI Zjazd Absolwentów.

Rok wcześniej, 1 września 1985 r nastąpiła zmiana na stanowisku dyrektora. Sprawujący tę funkcję wcześniej przez 22 i pół roku Apolinary Zapisek przeszedł na emeryturę, pracując jeszcze w szkole na części etatu do 1989 r. Stanowisko dyrektora objął Wojciech Kowalski.

Wróć do strony

SZKOŁA I JEJ HISTORIA

Więcej o historii szkoły w publikacji dostępnej on-line: Lidzbarska Szkoła Rolnicza. Zarys monograficzny 1946-2001 >>